Blade Runner 2099: แฟน ๆ คงงงเป็นไก่ตาแตกแน่ว่าเกิดอะไรขึ้นในภาคต่อไซไฟเรื่องนี้

ข่าวหนัง › ข่าวซีรีส์
22 พฤศจิกายน 2569 · อ่าน 9 นาที
Blade Runner 2099: แฟน ๆ คงงงเป็นไก่ตาแตกแน่ว่าเกิดอะไรขึ้นในภาคต่อไซไฟเรื่องนี้
Blade Runner 2099: แฟน ๆ คงงงเป็นไก่ตาแตกแน่ว่าเกิดอะไรขึ้นในภาคต่อไซไฟเรื่องนี้

Blade Runner 2099: แฟน ๆ คงงงเป็นไก่ตาแตกแน่ว่าเกิดอะไรขึ้นในภาคต่อไซไฟเรื่องนี้ แล้วทำไมมันถึงมาฉายบนทีวีได้?

ทำไม James Bond ถึงยังไม่มีซีรีส์ทางโทรทัศน์เสียที? ทั้ง Harry Potter, Lord of the Rings, Alien และ Star Wars ต่างก็ถูกนำมาสร้างเป็นซีรีส์กันหมดแล้ว การขุดเอาแฟรนไชส์ดังมาต่อยอดถือเป็นธุรกิจที่ยอดเยี่ยม เพราะช่วยดึงดูดความสนใจผู้ชมได้มหาศาล ซึ่งเอื้อต่อการขายโฆษณา แล้วทำไมถึงไม่มี James Bond ทั้งที่ Amazon ก็เป็นเจ้าของร่วมอยู่ด้วย? หรือว่าการได้เห็นชายหนุ่มผู้เสพติดเซ็กซ์และชอบใช้กำลังปรากฏตัวทุกสัปดาห์ พร้อมกับแนะนำตัวด้วยประโยคที่ฟังดูเป็นทางการอย่างประหลาด… อาจจะมากเกินไปหรือเปล่า?

ผมครุ่นคิดเรื่องนี้ขณะพยายามดูซีรีส์ภาคต่ออีกเรื่องอย่าง Blade Runner 2099 (ทาง Prime Video เริ่มฉายวันพุธนี้) ผมเองก็เป็นแฟนภาพยนตร์ชุดนี้ สมัยก่อนที่ภาคต้นฉบับจะออกฉาย วงการภาพยนตร์เคยวาดภาพอนาคตไว้ว่าจะเป็นระเบียบเรียบร้อยและสงบสุข แต่ Blade Runner ได้เปิดโลกให้เราเห็นวิสัยทัศน์ของนักเขียนนิยาย Philip K. Dick ที่ซึ่งเทคโนโลยีแทรกซึมไปในทุกแง่มุมของชีวิต ในขณะที่ความเหลื่อมล้ำกลับเลวร้ายลง ทั้งการสอดแนม สิ่งมีชีวิตประดิษฐ์ และอำนาจขององค์กรธุรกิจที่ไร้การควบคุม ต่างกัดกินสังคมจนเหลือเพียงเปลือก (การที่ซีรีส์เรื่องนี้ฉายบนแพลตฟอร์มของ Amazon ก็นับเป็นมุกตลกร้ายที่เข้ากันได้ดีอย่างเหลือเชื่อ)

อีกประเด็นหนึ่งคือ ชื่อเรื่องที่ลงท้ายด้วยเลข “99” มักจะฟังดูเหมือนป้ายราคา ยิ่งเมื่อพิจารณาว่ามี Jeff Bezos อยู่เบื้องหลังด้วยแล้ว ก็ไม่ยากเลยที่จะจินตนาการว่าระหว่างดูซีรีส์เรื่องนี้ อาจมีเสียงบรรยายจากอัลกอริทึมแทรกขึ้นมาว่า: “Blade Runner ราคา 20.99 ปอนด์ สามารถตัดแผ่นปูพื้นลินอลิเอม ไวนิล หรือแม้แต่แผ่นไม้คอร์กให้ได้ขนาดตามต้องการ!” ในเมื่อปัจจุบัน Prime Video มีโฆษณาที่สามารถคลิกได้ระหว่างการรับชมอยู่แล้ว การสร้างรายได้ผ่านการโปรโมตข้ามผลิตภัณฑ์ในลักษณะนี้ก็น่าจะเป็นสิ่งที่พวกเขาเคยพิจารณาไว้บ้างแล้ว

อย่างไรก็ตาม โครงเรื่องหลักถือว่าน่าสนใจทีเดียว โดยเหตุการณ์ในซีรีส์เกิดขึ้น 50 ปีหลังจาก Blade Runner ภาคต่อของ Denis Villeneuve ซึ่งนำเสนอโลกที่โครงสร้างสังคมพลิกกลับตาลปัตร หลังจากเกิดหายนะทางนิเวศวิทยาบนโลก มนุษย์ประดิษฐ์ (Artificial Humans) ก็ลุกขึ้นยึดอำนาจได้สำเร็จ ส่งผลให้หน่วย “Blade Runner” ในยุคนี้กลายเป็นกลุ่มที่ประกอบด้วยเหล่า “Replicant” (มนุษย์ประดิษฐ์) ซึ่งทำหน้าที่ไล่ล่ามนุษย์ที่คิดก่อกบฏ โดยมี “Cora” มนุษย์คนหนึ่งที่แทรกซึมเข้าไปในกรมตำรวจลอสแอนเจลิส (LAPD) เพื่อตามหาวัตถุลึกลับชิ้นหนึ่งที่จะเปิดเผยความลับครั้งใหญ่ให้ปรากฏออกมา เธอได้ร่วมงานกับเบลดรันเนอร์ (Blade Runner) คนหนึ่งที่กำลังจะตาย ซึ่งเขากำลังตามหาเจ้าหน้าที่ที่หายตัวไป โดยเจ้าหน้าที่คนนั้นเองก็กำลังตามหา… อะไรบางอย่างอยู่เช่นกัน ความจริงก็คือ แม้จะดำเนินเรื่องมาถึงครึ่งทางของซีรีส์แล้ว แต่ผมก็ยังไม่เข้าใจเลยว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่

ต้องให้เครดิตผู้สร้างที่ไม่ได้ลดทอนความเป็นต้นฉบับลงเพื่อให้เข้ากับรูปแบบโทรทัศน์ ผมเคยห่วงว่าพวกเขาอาจจะเบี่ยงเบนไปจากโทนของภาพยนตร์ต้นฉบับมากเกินไป แต่ก็ไม่เป็นเช่นนั้น หากเปรียบการสร้างภาพยนตร์ไซไฟว่าเหมือนกับการจัดฉากเซ็กส์หมู่ที่ทุกอย่างขึ้นอยู่กับการสร้างบรรยากาศแล้วล่ะก็ พวกเขาก็ถือว่าประสบความสำเร็จอย่างงดงาม เพราะซีรีส์เรื่องนี้อัดแน่นไปด้วยบรรยากาศที่เข้มข้นจนล้นเหลือ

ซาวด์ดนตรีสังเคราะห์ (synthscape) อันเป็นเอกลักษณ์ชวนขนลุกในสไตล์ยุค 80s ยังคงอยู่ และแทรกซึมอยู่ในทุกฉาก บางช่วงก็มีเสียงรบกวนแปลกประหลาดแทรกเข้ามาตัดบทสนทนา บางช่วงก็มีเสียงเบสทุ้มต่ำที่สั่นสะเทือนไปถึงลำไส้ จนผมเกือบคิดไปว่ามันอาจส่งผลกระทบต่อวงจรการเติบโตของต้นไม้ในบ้านผมได้เลยทีเดียว และเมื่อเสียงเหล่านั้นเงียบลง ก็จะมีเสียงร้องในโทนคล้ายบทสวดทางศาสนาหรือเสียงกลไกเครื่องจักรดังแทรกเข้ามา แค่เสียงในซีรีส์เรื่องนี้ก็อาจทำให้ยาต้านอาการซึมเศร้า (SSRIs) ที่คุณกินอยู่หมดฤทธิ์ไปได้เลย ก่อนที่คุณจะต้องไปเผชิญกับประเด็นหนักๆ อย่างความโศกเศร้า ความโดดเดี่ยว และวันสิ้นโลกที่เกิดจากหุ่นยนต์

งานภาพเต็มไปด้วยกลิ่นอายของอุตสาหกรรมที่ดูดิบเถื่อน โทนสีเหลืองอำพัน หรือไม่ก็ปกคลุมไปด้วยกลุ่มควัน มันน่าประทับใจแต่ก็น่าอึดอัดในเวลาเดียวกัน การเริ่มดูแต่ละตอนให้ความรู้สึกเหมือนกับการตอกบัตรเข้ากะทำงานในเหมืองกำมะถันใต้ดิน เวลาในเรื่องเดินไปอย่างเชื่องช้า ทั้งมุมกล้องและนักแสดงต่างไม่รีบร้อนอะไร บทสนทนาที่น้อยนิดถูกถ่ายทอดออกมาพร้อมกับการเว้นจังหวะที่ดูมีนัยสำคัญ ราวกับว่าน้ำหนักของการดำรงอยู่ในโลกดิสโทเปียทำให้ทุกคนตกอยู่ในภาวะเหนื่อยล้าเรื้อรัง หรือไม่พวกเขาก็แค่รู้ว่ายังมีเวลาอีกมากที่ต้องเติมให้เต็ม นอกจากนี้ ตัวละครยังมักจะยืนอยู่ในความมืดกันอยู่บ่อยครั้ง ความหม่นหมองนั้นมีมากเกินไป ในขณะที่ความเข้าใจในเนื้อหานั้นมีน้อยเกินไป แถมยังทำเอาลำโพงแล็ปท็อปของผมแทบพัง

สำหรับผมแล้ว ผลงานที่เน้นบรรยากาศเข้มข้นเช่นนี้มักจะถ่ายทอดออกมาได้ดีกว่าในโรงภาพยนตร์และในรูปแบบภาพยนตร์ขนาดยาว ตัวอย่างเช่น ผมชอบงานภาพอันกว้างใหญ่ของ Blade Runner 2049 ซึ่งต้องยกความดีความชอบให้ โรเจอร์ ดีกินส์ (Roger Deakins) โดยเฉพาะฉากจบที่เป็นภาพหิมะปกคลุมในเชิงนามธรรม ซึ่งสอดคล้องกับประเด็นเรื่องการกำเนิดและการตัดสินใจเชิงศีลธรรม ถือเป็นการปิดฉากที่ลงตัวอย่างสมบูรณ์แบบ Blade Runner 2099 พาเราดำดิ่งสู่โลกที่มืดหม่นยิ่งกว่าเดิม และหลังจากผ่านไปสี่ชั่วโมง ผมก็ยังไม่เข้าใจว่าทำไมต้องเป็นแบบนั้น

อาจจะฟังดูแปลกหากออกมาจากปากนักวิจารณ์โทรทัศน์ แต่ไม่ใช่ทุกเรื่องที่ควรถูกนำมาสร้างเป็นซีรีส์ ฮันเตอร์ เชเฟอร์ (ผู้รับบท คอร่า) และมิเชล โหย่ว (ผู้รับบท เบลดรันเนอร์ที่กำลังจะตาย) อาจจะกำลังแสดงได้อย่างยอดเยี่ยมก็ได้ ใครจะไปรู้ล่ะ? หากคุณเป็นพวกไซเบอร์พังก์ที่เสพติดความเบื่อหน่ายและชอบดูนักแสดงที่คุณมองไม่เห็น กำลังพูดถ้อยคำที่คุณไม่ได้ยิน ซีรีส์เรื่องนี้อาจจะถูกใจคุณแบบสุดๆ ไปเลยก็ได้ แต่เราจะเสียเวลามากมายไปกับการจมดิ่งอยู่ในโลกที่ไร้ความหวังทำไมกัน ในเมื่อคุณสามารถเปิดหน้าต่างแล้วมองออกไปดูโลกแห่งความเป็นจริงได้? โลกที่ยังมีชีวิตอยู่ตรงหน้าคุณไงล่ะ!

ที่มา: Guardian TV

แนว ไซไฟธีม มนุษย์ต่างดาวธีม จักรวาลเบลดรันเนอร์ธีม ธุรกิจ / ที่ทำงานดูได้ที่ Prime Video